Kee Krich am Irak!

Ried vum Erny Gillen,
Caritas-Präsident
a Member vun der Lëtzebuerger Kommissioun "Justice et Paix",
op der Manifestatioun géint de Krich
de 15. Februar 2003 an der Stad Lëtzebuerg
 

D'Gespenst vum Krich geet erëm duerch d'Welt. Domatter soll d'Gespenst vum Terror verdriwwe ginn. Ee Gespenst bedreet dat anert. Krich an Terror – zwee Wierder fir dat selwecht ze soen: de Muechterhalt vun deenen, déi d'Soen hunn an et wëlle behalen.

Verstoppt an offe gëtt gekämpft a gepalavert, an de Medien an an der Politik. Déi Leidtragend sinn a bleiwen déi selwecht: déi kleng Leit, déi net gefrot ginn; déi kleng Leit, deenen déi gescheit Wierder feelen; déi kleng Leit, déi als éischt kee proppert Drénkwaasser méi wäerten hunn, wann zu Bagdad d'Bomme falen – geziilt a chirurgesch präzis – wann och mat dem Risiko vun e puer klengere Kolateral-Schied, sou wéi mer dat aus der neier Krichssemantik an deene leschten zwielef Joer geléiert gi sinn. Awer och hei wäerten et déi kleng Leit sinn, déi fir d'éischt spiren, datt nees Krich ass.

Déi kleng Leit. Déi kleng Leit, dat ass d'Majoritéit vun de Mënschen, an de klenge Mann an déi kleng Fra wëssen: d'Affer sinn op hirer Säit. Si sinn et, déi mussen dru gleewen, wann déi Grouss hir Fligeren an hir Bomme vu klenge Leit géint aner kleng Leit dirigéieren.

Wann haut weltwäit déi kleng Leit op d'Strooss ginn, fir roueg a geloossen hire Message mat an d'Woschuel vun den Décideuren ze ginn, dann ass dee kloer an däitlech: déi Grouss an déi Dichteg solle sech ustrengen, an nach méi ustrengen, an ëmmer nees ustrengen, datt méi an de Fridde wéi an de Krich investéiert gëtt.

Den Embargo vu méi wéi zéng Joer huet déi kleng Leit am Irak nach méi kleng gemaach, an déi, déi amgaange waren, sech eropzeschaffen, nees zréck an d'Aarmut gestouss. Honnertdausende vu Kanner si säit dem leschte Golfkrich un Ënnerernährung, Krankheet a Schwächt gestuerwen. Fir si hat de Krich ni opgehalen. Methodesch a systematesch sinn deemools am Irak, an duerno a Serbien, am Kosovo an am Afghanistan d'Transportweeër, d'Telekommunikatiounsmëttel an d'Waasseropbereedungsanlage futtigeschoss ginn. Mat dëser Method sollt d'Stäerkt vun deem, deen ugräift, gewise ginn. En ass "untouchable", hannert den Ecranen op senge Schëffer an um Land – wäit ewech; déi kleng Leit awer sollte sech oplehnen, géint hiren eegene Régime, dee selwer net besser ass a war as ewéi deen, deen alles futtischléit.
 

Chers amis d'expression française,

La manifestation d'aujourd'hui devra faire comprendre aux décideurs politiques que nous sommes contre la guerre. La guerre n'est ni une solution ni un succès pour personne. Elle nuit gravement à la cohabitation pacifique de tous les hommes et de toutes les femmes.

Nous sommes rassemblés ici pour soutenir ceux et celles qui continuent à faire leurs efforts contre une intervention militaire en Irak et pour un désarmement pacifique de Saddam Hussein. Le droit international doit être respecté par tout un chacun, qu'il ait son quartier général au Nord ou au Sud, à l'Est ou à l'Ouest, dans un environnement économiquement favorable ou défavorable.

S'il est vrai que les enjeux sont complexes et difficiles, il n'est pas moins vrai qu'il faut trancher. Eh bien, d'un point de vue humanitaire, nous avons tranché. Nous manifestons pour la paix et contre la guerre.

Que les politiciens, surtout ceux et celles de notre pays, se sentent interpellés par notre présence et par notre option préférentielle pour les plus démunis. Devant le drame prévisible d'une catastrophe humanitaire, faite par l'Homme, nous n'avons pas de choix: nous disons NON ET NON à une solution dictée par la violence.

Dans nos constructions d'un monde humain, la violence ne doit plus avoir droit de cité, ni du côté d'un quelconque dictateur ni du côté d'une quelconque force militaire.

Avec notre sifflet, nous crions "Violence hors jeu". Si aujourd'hui la société civile de toutes les couleurs et avec toute sa complexité et avec toutes ses divergences prend la parole, elle montre de toute évidence que nos sociétés ont encore d'autres ressources. Ne faites pas vos jeux politiques ou de guerre contre le gré de vos populations. Et nous nous savons solidaires avec tous les membres de toutes les sociétés, y inclus celles des Etats-Unis, de la Grande-Bretagne et de l'Irak, qui se battent pour des solutions pacifiques.

Par notre présence interrégionale sur le territoire du Grand-Duché de Luxembourg, nous montrons que les barrières à nos anciennes frontières n'ont pas seulement été levées pour les travailleurs frontaliers ou pour les consommateurs interrégionaux, mais aussi pour une collaboration politique outre-frontière. La souffrance nous unit. La souffrance des petites gens en Irak et dans le monde entier nous interpelle. Nous ne voulons pas rester dans le chaud de nos familles et de nos maisons, quand le monde se prépare à la guerre. Que notre option pour la paix soit entendue. Qu'elle soit comprise comme signe et signal de la société civile qui aujourd'hui d'une seule voix dit non à la guerre.

Le Conseil Oecuménique des Eglises (COE) qui siège à Genève et qui regroupe 342 Eglises protestantes, anglicanes, orthodoxes etc., ensemble avec le Conseil National des Eglises des Etats-Unis, s'est prononcé comme ceci: "Envisager une guerre et des frappes militaires préventives comme un moyen de modifier le régime d'un Etat souverain est un acte immoral." [Ces deux Conseils ajoutent:] "La force militaire est un moyen inapproprié de parvenir à l'élimination d'éventuelles armes de destruction massive irakiennes. Nous insistons pour qu'on accorde le temps nécessaire aux mécanismes d'inspection mis en place par les Nations Unies. … La population irakienne a le droit de croire qu'il existe une alternative à la dictature et à la guerre." (Henri Tincq cité dans Le Monde du 12.2.2003)

La population civile est devenue la première victime de l'embargo, non pas seulement touchée dans ses corps, mais aussi dans son âme. Le peuple irakien souffre – impuissant entre son régime qu'il n'a pas choisi et les sanctions internationales qui le frappent quotidiennement. Déjà en 1998, le Pape Jean-Paul II s'est exprimé à propos de la situation en Irak: "Les faibles et les innocents ne sauraient payer pour des erreurs dont ils ne sont pas responsables."

Il ne faut pas laisser la population irakienne dans le doute. Nous, membres de la société civile, sommes de leur côté. Comme nous qualifions le blocus économique d'immoral, nous qualifions aussi une guerre préventive comme une action disproportionnée et illégitime.
 

Liebe Freunde aus der deutschsprachigen Region,

Sie sind aus der Großregion angereist, um heute und hier mit Ihren Kollegen aus drei anderen Ländern Ihre Stimme zu erheben und Ihr Wort, das Wort der Straße, mit zu reden, wenn es darum geht, internationale Lösungen für den Konflikt um den Irak zu finden. Dass es keine einfachen Lösungen gibt, wissen wir. Komplexe Situationen erfordern komplexe Antworten, sagen uns unsere Luxemburger Politiker in gewohnter Eloquenz und Redegewandtheit. Dabei scheinen sie – bewusst – zu vergessen: Komplexität kann nur durch klare Standpunkte reduziert werden. Wir stehen heute und hier ein für einen klaren Standpunkt. Wir sagen Nein zum Krieg, wir fordern unsere Politiker auf, dies genauso klar und deutlich zu sagen - und danach zu handeln. Die Politiker aller Couleur dürfen auf uns zählen, wenn und insofern sie sich wahrhaft, redlich und tatkräftig für eine friedliche Lösung einsetzen. Die Unterstützung von der Straße ist klar.

Kriege sind keine Lösungen. Von einem Präventivkrieg zu reden, ist Manipulation und sozialethischer Unsinn. Es gibt friedliche Mittel. Die inszenierte – vor allem aber die reale – Gefahr, die vom Regime eines Saddam Hussein ausgeht, kann im Rahmen des internationalen Rechts friedlich angegangen werden.

Als Menschen, die auf die Straße gehen, wissen wir, dass der Krieg direkt und indirekt die kleinen Leute am meisten treffen wird. Die Mächtigen und die Drahtzieher sind die Letzten, die fallen werden. Zwischen ihnen stehen viele kleine Leute, die den Krieg real führen werden. Im Graben werden sich viele kleine Leute als Feinde gegenüber stehen, weil sie auf die eine Macht oder auf die andere Macht gehört haben und ihr folgen werden.

Unsere Solidarität gilt den kleinen Leuten, die politisch und von den Medien ferngesteuert werden. Wir wissen, der Krieg schadet vor allem und zuerst den kleinen Leuten. Sie sind die Leidtragenden, sie sind die Opfer. Für viele Menschen im Irak ist der Golfkrieg von 1990 noch nicht beendet. Ein moralisch nicht zu legitimierendes Embargo hat eines der reichsten Länder dieser Erde austrocknen lassen und die kleinen Leute in den Ruin getrieben. Die humanitäre Katastrophe im Irak kann durch einen weiteren Krieg nur vergrößert werden. Der Riss zwischen den Welten und Kulturen kann durch einen weiteren Krieg nur noch tiefer werden.

Wenn wir uns heute hier trotz unserer verschiedensten politischen, religiösen und gewerkschaftlichen Angehörigkeit versammeln, um mit vereinter Stimme gegen einen Krieg im Irak zu manifestieren, dann wollen wir damit die Politik und ihre Politiker bewegen, sich weiter vermehrt und intensiv für eine friedliche Lösung einzusetzen. Es gibt Alternativen. Diese sind zu nutzen.

Internationales Recht darf nicht mit Füßen getreten werden, weder im Irak noch in Tschetschenien, weder in Nordkorea noch in den Vereinigten Staaten, weder in Israel noch in Palästina. Die Glaubwürdigkeit der Weltgemeinschaft steht auf dem Spiel. Es geht um die Glaubwürdigkeit der internationalen Rechtsinstrumente und Institutionen selber. Erzbischof Fernand Franck schreibt in seiner Stellungnahme vom 5. Februar 2003: "Ein Krieg würde vor allem die Schwachen und Schwächsten treffen. Er würde das Vertrauen in die internationale Gemeinschaft schwer und auf lange Zeit verletzen."
 

D'Diskussioune ronderëm d'Léisung vum Konflikt am Irak gi kontrovers gefouert, an dat ass och gutt esou. Mir mussen aus dem Schwaarz-Wäiss-Schema erauskommen a léieren, dass deen, deen net fir mech ass, net och scho géint mech muss sinn. Weltwäit gëtt haut agetruede fir e klore Standpunkt.

Just eng friddlech Léisung huet Bestand an Zukunft.
Just eng friddlech Léisung bréngt de klenge Leit eppes.
Just eng friddlech Léisung weist, dass Krich an Terror keng Alternative sinn.
Duerfir soe mir Neen zu engem Krich am Irak.
Duerfir sti mir an, an duerfir sti mir riicht – an dofir sti mir hei.



Den Erny Gillen ass zënter 1992 Member vun der Lëtzebuerger Kommissioun "Justitia et Pax".


Texte | Frieden | Home

Luxemburger Kommission "Justitia et Pax"
http://www.restena.lu/justpaix